Jestem humanistą z tysiącem pomysłów na minutę, oraz ze skłonnościami do uciekania w krainę myśli. Jeżeli ktoś zna mnie na tyle dobrze, że wie o mnie tyle co ja sama, a nawet więcej (bo my sami często mamy inny obraz siebie) uważa mnie za artystę i myśliciela o szerokich horyzontach umysłowych.
Nie lubię matematyki, nie rozumiem fizyki, nigdy nie czułam chemii do chemii. Przedmioty ścisłe zdecydowanie nie są moją mocną stroną. Nie można przez to powiedzieć, że jestem głupia.
Chodzę jeszcze do mojego kochanego technikum więc mogę obserwować ludzi w moim wieku. Co mnie denerwuje? Nietrafne ocenianie poziomu inteligencji u innych. O co dokładnie chodzi? Jesteś dobry z angielskiego? Świetnie! Ktoś ma problem z tym przedmiotem? Debil! Kiedy ta osoba może być np świetnym mówcą, a ty nie potrafisz poprawnie wypowiedzieć jednego zdania.
Jeszcze lepszym przykładem jest słynny pasek na świadectwie. Często uważa się osoby z dobrymi ocenami za inteligentne. Mija się to z prawdą. O kimś, komu nie chce się spojrzeć do podręcznika można powiedzieć LEŃ, ale nie GŁUPI.
Jeżeli uważamy kogoś za głupiego, bo nie umie tego co my, to jest duże prawdopodobieństwo, że to my nie grzeszymy inteligencją. Więc zamiast oceniać innych porównując ich do nas, powinniśmy po prostu ich akceptować i nawzajem sobie pomagać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz